📖 Leestijd: 5 minuten
We gaan naar Albanië.
Leuk.
Zou je denken.
Vakantie boeken. Route uitstippelen. Paar mooie plekken uitzoeken. Hotels regelen. Klaar.
Hahaha.
Nee.
Niet met mijn brein.
Mijn creatieve HSP-brein zag het plannen van een vakantie naar Albanië namelijk niet als een vakantie plannen.
Het zag een project.
Een heel belangrijk project.
Met eindeloze mogelijkheden.
En uiteraard moest het perfect.
Het begon allemaal heel ontspannen
Ik begon gewoon wat rond te kijken.
Even kijken wat er in Albanië te doen is.
Dat was fout nummer één.
Want ik zag een prachtige plek.
En nog één.
O, wacht. Dit dorpje is ook leuk.
Maar deze route schijnt mooier te zijn.
En heb je het noorden gezien?
Maar het zuiden dan?
O, en blijkbaar is er ergens een weg die echt fantastisch schijnt te zijn.
Mijn brein ging aan.
Binnen de kortste keren had ik meerdere routes, een enorme hoeveelheid opgeslagen plekken en waarschijnlijk genoeg informatie om als onofficieel reisbureau voor Albanië te beginnen.
En toch voelde ik geen rust.
Want…
Klopte de route wel?
Wat als we dé mooiste plek missen?
Daar kwam de twijfel.
Niet de twijfel of Albanië leuk zou zijn.
Nee.
De veel belangrijkere vraag:
Wat als we straks op twintig kilometer afstand van een waanzinnig mooie plek zijn geweest en ik wist het niet?
Drama.
Mijn brein kan daar dus serieus mee bezig zijn.
Ik zag steeds meer mogelijkheden en daardoor werd kiezen steeds moeilijker.
Want als je naar plek A gaat, kun je niet naar plek B.
Maar plek B is óók mooi.
Hoewel iemand op internet zegt dat plek C echt veel authentieker is.
Authentieker?
Waarom wist ik dit nog niet?
Zoeken.
Lezen.
Kaart erbij.
Route aanpassen.
Mijn creativiteit en perfectionisme zijn goede vrienden
Dit is precies waar mijn creatieve brein geweldig in is.
Ik zie mogelijkheden.
Ik leg verbanden.
Ik kan eindeloos puzzelen met een route en ineens denken: Wacht eens even… als we het nou zó doen…
En eerlijk?
Daar geniet ik ook van.
Ik vind het heerlijk om iets uit te zoeken. Om losse informatie bij elkaar te brengen en daar uiteindelijk iets van te maken wat helemaal klopt.
Alleen zit daar bij mij een klein addertje onder het gras.
Het moet namelijk niet alleen kloppen.
Het kan altijd nóg beter.
En daar komt mijn perfectionisme vrolijk binnenwandelen.
“Leuke route hoor.”
Dank je.
“Maar heb je wel gekeken of er niet een mooiere route is?”
…
Verdorie.
Dus begon ik opnieuw
Niet letterlijk helemaal opnieuw.
Nou ja.
Bijna.
Ik schoof met overnachtingen.
Keek opnieuw naar afstanden.
Las reisblogs.
Zocht plekken op.
Zoomde eindeloos in en uit op kaarten.
Ik heb wegen bekeken waarvan ik waarschijnlijk nooit zal weten of ik er überhaupt ga rijden.
Iedere keer dacht ik:
Ja. Dit klopt.
Om vervolgens een dag later te denken:
Maar…
Dat ene woord.
Maar.
Het favoriete woord van een overactief creatief brein.
Maar wat als dit leuker is?
Maar rijden we niet te veel?
Maar blijven we hier niet te kort?
Maar missen we dan niet dat andere?
Mijn vakantie naar Albanië was inmiddels in mijn hoofd al zes keer volledig aangepast.
Ik was nog niet eens vertrokken.
De kracht van mijn HSP-brein is ook meteen mijn valkuil
En ergens tijdens het plannen realiseerde ik me: dit gaat helemaal niet alleen over Albanië.
Dit is hoe mijn brein werkt.
Ik zie veel.
Heel veel.
Mogelijkheden, details, alternatieven.
Mijn hoofd legt verbindingen en maakt daar razendsnel nieuwe ideeën van.
Dat is mijn creatieve kracht.
Maar hoe meer mogelijkheden ik zie, hoe moeilijker het soms wordt om erop te vertrouwen dat één mogelijkheid gewoon goed is.
Want misschien kan het beter.
Misschien heb ik iets gemist.
Misschien klopt het nog nét niet.
Dus blijf ik schaven.
Aan een tekst.
Aan een creatief idee.
Aan een plan.
En blijkbaar ook aan een vakantie.
Wanneer is goed eigenlijk goed genoeg?
Dat is iets wat ik steeds meer probeer te leren.
Er bestaat waarschijnlijk geen perfecte route door Albanië.
Pijnlijk.
Ik weet het.
Welke route ik ook kies, ik ga plekken missen.
Ik kan niet ieder bergdorp bezoeken.
Niet iedere mooie weg rijden.
Niet op ieder strand liggen.
En zelfs als ik drie maanden zou gaan, zou mijn brein waarschijnlijk ergens een klein dorpje vinden en zeggen:
Zie je wel. Gemist.
Misschien zit de uitdaging voor mij dus niet in nóg beter plannen.
Misschien zit de uitdaging in durven stoppen.
Kiezen.
En erop vertrouwen dat wat ik heb gekozen goed is.
Mijn brein mag ideeën bedenken. Ik hoef ze niet allemaal te volgen
Dat probeer ik nu steeds vaker te doen.
Een idee bekijken.
Is dit echt beter?
Of is dit gewoon… een nieuw idee?
Want dat verschil is belangrijk.
Mijn creatieve brein vindt nieuw namelijk nogal aantrekkelijk.
Nieuw betekent mogelijkheden.
En mogelijkheden betekenen puzzelen.
En puzzelen vindt mijn hoofd fantastisch.
Maar niet iedere nieuwe mogelijkheid is een verbetering.
Soms is het gewoon een andere route.
Een ander hotel.
Een andere plek.
Niet beter.
Anders.
En misschien hoef ik daar dus niet onmiddellijk mijn hele planning voor om te gooien.
Ik zeg misschien.
Ik ben nog lerende.
Albanië wordt vast niet perfect
Er zullen dingen anders lopen.
We gaan waarschijnlijk ergens verkeerd rijden.
Misschien valt een plek tegen waarvan ik hoge verwachtingen had.
En misschien komen we toevallig ergens terecht wat ik tijdens mijn urenlange research volledig heb gemist.
Eigenlijk hoop ik dat laatste een beetje.
Omdat het mij eraan herinnert dat ik niet alles vooraf hoef te bedenken.
Mijn creatieve HSP-brein is fantastisch in het zien van mogelijkheden.
In onderzoeken.
Verbinden.
Puzzelen.
Verbeteren.
Maar soms mag ik ook gewoon zeggen:
Dit is de route.
Dit is goed.
We gaan.
En nu niet meer kijken.
Oké.
Nog één keer dan.
Herkenbaar?
Misschien plan jij helemaal geen vakantie naar Albanië.
Maar misschien herken je wel dat eindeloze zoeken naar de beste keuze.
Dat je iets hebt bedacht, er eigenlijk best tevreden over bent en dan toch weer gaat twijfelen.
Kan het beter?
Heb ik iets gemist?
Klopt het wel?
En voor je het weet ben je alweer aan het zoeken, vergelijken, aanpassen en verbeteren.
Dat creatieve brein van ons is prachtig. Het ziet mogelijkheden waar anderen ze misschien niet zien. Maar al die mogelijkheden kosten ook energie. Zeker als je het gevoel hebt dat je ze allemaal moet onderzoeken voordat je een keuze mag maken.
En precies daar probeer ik zelf steeds bewuster van te worden.
Niet alleen: kan het beter?
Maar ook: wat kost het mij om het steeds beter te willen maken?
Voor mij raakt dat precies aan Energie-ik. Bewuster worden van waar mijn energie naartoe gaat. Niet om mijn creatieve brein af te remmen — absoluut niet, daar is het veel te leuk voor — maar om soms eerder te herkennen wanneer mijn kracht langzaam mijn energielek wordt.
Dus misschien is de vraag niet altijd of je de allerbeste keuze hebt gemaakt.
Misschien is de vraag soms gewoon:
Is dit goed genoeg om mijn energie nu weer aan iets anders te geven?
Ik ga dat in ieder geval proberen.
De route door Albanië staat.
Denk ik.
Met liefde en licht,
Energieke groet
Nicole
Reactie plaatsen
Reacties